Μυρμηκίες - Θηλώματα

 

 

Μια μεγάλη κατηγορία ιών είναι οι ιοί  των ανθρωπίνων θηλωμάτων (Human Papilloma Virus) γνωστοί ως HPV.

Μέχρι σήμερα έχουν περιγραφεί πάνω από 150 διαφορετικοί τύποι HPV οι οποίοι μεταδίδονται μετά από τριβή δέρματος-δέρματος, δέρματος-βλεννογόνου και προκαλούν θηλωματώδεις βλάβες στον άνθρωπο.

Ανάλογα με τον τύπο HPV που μολύνει τον άνθρωπο, προκαλούνται οι ανάλογες βλάβες, που μπορεί να είναι :

1.     μυρμηκίες (κοινές, ομαλές, πελματιαίες)

2.     βλάβες της στοματικής κοιλότητας και σπανιότατα του λάρυγγα σε νεογέννητα

3.     βλάβες που προκαλούν οι γεννητικοί τύποι HPV (40 τύποι γνωστοί σήμερα) στην πρωκτική χώρα, στο πέος, στον κόλπο, το αιδοίο και τον τράχηλο της μήτρας.

 Οι γεννητικοί τύποι των HPV διακρίνονται σε : HPV χαμηλού κινδύνου οι οποίοι προκαλούν υποκλινικές βλάβες και οξυτενή κονδυλώματα, ενώ οι HPV υψηλού κινδύνου προκαλούν κακοήθειες στο κατώτερο γεννητικό σύστημα και των δύο φύλων, κυρίως όμως στον τράχηλο της μήτρας.  

Βεβαίως, για να εξελιχθεί η μόλυνση με τους υψηλού κινδύνου HPV σε καρκίνο, απαιτούνται και άλλοι παράγοντες (κακή ανοσιακή απάντηση, πολλαπλοί σύντροφοι, κάπνισμα, κλπ).

Δηλαδή, οι ογκογόνοι HPV δεν μπορούν από μόνοι τους να προκαλέσουν καρκίνο.

 

Συνήθως, απαιτούνται πολλά χρόνια, 10 έως 30, σε γυναίκες με υγιές ανοσοποιητικό σύστημα.

  • Υπάρχουν περιπτώσεις ανεξήγητης μη σεξουαλικής μετάδοσης του DNA του HPV.
  • Υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα μετάδοσης με μολυσμένες πετσέτες.
  • Δυστυχώς δεν μπορεί να αποδειχθεί πάντοτε σε περίπτωση μόλυνσης ενός ζευγαριού ποιός μετάδωσε τον ιό στον άλλον.
  • Η ανεύρεση βλαβών σε έναν από τους δυο συντρόφους σε ένα ζευγάρι, δεν σημαίνει απαραίτητα πρόσφατη μόλυνση.
  • Μετά και την πλέον επιτυχημένη θεραπεία, απαιτείται παρακολούθηση του ασθενούς διότι ο ιός παραμένει στην περιοχή και μπορεί να προκαλέσει υποτροπές. Για τον ίδιο λόγο συνιστάται η χρήση προφυλακτικού για λίγους μήνες μετά την θεραπεία.
  • Ο πλέον διαδεδομένος τρόπος θεραπείας μυρμηκιών και κονδυλωμάτων είναι η διαθερμοπηξία (καταστροφή των βλαβών με την βοήθεια ηλεκτρικού ρεύματος) και η κρυοπηξία (με την βοήθεια ειδικής συσκευής υγρού αζώτου). 'Aλλες μέθοδοι περιλαμβάνουν την χρήση κερατολυτικών, ιδίως στις πελματιαίες μυρμηκίες, ποδοφυλοτοξίνη, imiquimod, TCA, καθώς και CO2 Laser.

 

Κατά την διάρκεια της θεραπείας των οξυτενών κονδυλωμάτων, συνήθως παρατηρούνται συχνές υποτροπές, γι’ αυτό και απαιτείται υπομονή εκ μέρους του ασθενούς. Πρέπει επίσης να γίνεται κατανοητό ότι για την υποχώρηση της HPV λοίμωξης απαιτείται καλή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.